അലങ്കോലമായൊരു സൃഷ്ടി

ആകാശത്തൊരു മഴച്ചാല്‍-
മണ്ണില്‍ നിന്നും മഴ പെയ്തുയര്‍ന്നു.

ചുട്ടുപൊള്ളിയൊരാകാശം തണുത്തുറച്ചു.

അക്കരെ നിന്നു വന്നൊരു,
വരത്തന്‍ ധൂമകേതു,
ആകാശവാതിലില്‍ കാത്തിരിന്നു.
തട്ടിവിളിച്ചിട്ടും മാറ് തുറക്കാനാവാതെ,
ഭൂമി വിതുമ്പികരഞ്ഞു.

കണ്ണുനീര് മഴയായി വീണ്ടും ഉയര്‍ന്നാകാശം മൂടി.
നവ-ഗൃഹങ്ങള്‍ക്കിടയില്‍-
കണ്ണുനീരിലുലഞ്ഞ്-
അന്ധനായി, ഭ്രാന്തനായി,
ഭൂമി പുകഞ്ഞു.

ആകാശത്തുറച്ച മഞ്ഞില്‍,
പുത്തന്‍ ജീവികളുണര്‍ന്നു.

താഴെ മണ്ണിന്‍ ദൈവങ്ങളും,
അവരറിയാത്ത-
പിശാചുക്കളാകാശത്തും.

വരണ്ട മണ്ണില്‍ നിന്നും ആകാശത്തേക്ക്,
കുടിയേറി പാര്‍ത്തു വരത്തന്മാര്‍,
പിശാചുക്കള്‍ യുദ്ധകാഹളമൊരുക്കി.

ദൈവങ്ങള്‍ക്ക് ചുമപ്പന്‍ ചോര.
പിശാചുക്കള്‍ക്കാകട്ടെ നീല ചോര.

ചുവപ്പും നീലയും ആകാശത്ത്
നിന്നൊലിച്ച് മണ്ണിലൊഴുകി-
മഞ്ഞ കടലായി.

മഞ്ഞക്കടലിളകി,
തിരമാലകള്‍ നൃത്തവുമാടി.
ഒലിച്ചിറങ്ങിയ ചോര പെരുകി പേമാരിയായി.
രണ്ട് മഴകളൊന്ന് ചേര്‍ന്ന്,
ആകാശവും മണ്ണും ചവച്ച്,
ലാലമരച്ച് കാര്‍ക്കിച്ച് തുപ്പി.
ഉമ്മുനീരാകട്ടെ, മണ്ണിനും ആകാശത്തിനും ഇടയില്‍ വീര്‍പ്പുമുട്ടി,
അഗ്‌നിയായി- നീല ജ്വാലയായി.

വാതായനം തുരുമ്പ് പിടിച്ചു.
ഭൂമി കുലുങ്ങി.
കാത്തിരിന്ന് മുഷിഞ്ഞ ധൂമകേതുക്കള്‍-
മന്ത്രത്താല്‍ ചുറ്റും പ്രളയം മൂടി,
നെഞ്ചുരുക്കി, കൈപത്തി ഭൂമിതന്‍ അടഞ്ഞ കണ്ണില്‍ ചേര്‍ത്തു.

മായമെന്ന പോലാകാശം അലിഞ്ഞു.
മഴ നിന്നു.
മണ്ണ് കണ്ണ് തുറന്നു- പ്രളയം കണ്ടു.
വെളിച്ചം കണ്ടു.
പൊട്ടി ചിതറി.
ആകാശം ജ്വാലയായി,
ഇരുട്ടിലലിഞ്ഞില്ലാതായി.

ഹുസ്‌നുല്‍ നിസാം - തിരൂര്‍